Blog

02 april 2019

Passie voor de passie ~ Linda Korevaar

Het is 24 maart 2018. Met frisse tegenzin stap ik in Oudewater de kerk binnen. Die kerk waar al zoveel muzikale herinneringen liggen… Je zou er een compositie over kunnen schrijven. Vandaag zie ik niet bepaald uit naar het musiceren, niet zoals anders. Ik kan namelijk al maanden niet zingen. Knobbels op mijn stembanden gooien roet in het eten. Alleen met logopedie en rust kunnen deze genezen. Toch ben ik aanwezig om deze avond vanaf de andere kant bij te wonen. Want een club als Ars Musica is zelfs (of misschien wel júist) een warm bad als je even niet mee kunt doen. Na alle voorbereidingen en het welkom heten van de gasten bij binnenkomst, stap ik enigszins onrustig de bank in.

 En dan die eerste klanken van het openingskoor. Als sneeuw voor de zon verdwijnt mijn gepieker. De strenge, meeslepende klanken slokken me op. Meteen ben ik met mijn hoofd in Jeruzalem. De onrust en het geweld vullen de kerk. Ik begeef me op het plein bij stadhouder Pilatus. Onthutst door alle haat lopen de rillingen over mijn rug. Ineens wordt de joelende menigte gepauzeerd en is daar de sopraan, die de opofferende liefde bezingt. Er lijkt geen tijd te zijn om in deze rust te blijven, want het geschreeuw van de menigte volgt nog intenser dan daarvoor.

‘Mein Jesu, gute Nacht’; de rust keert weer. Direct daarop klinkt de overgave bij het graf van Jezus; ‘Ruhe sanfte, sanfte Ruh’.

Iedere keer weer is het een uitdaging om me na deze slotakkoorden over te geven aan het feit dat de wereld doorjaagt. Ik sta op en geef me over aan de orde van de dag, maar flarden van de muziek gaan nog weken met me mee.

Het is 9 maart 2019. Vandaag is de eerste repetitie van mijn eerste Matthäus Passion – project. Wat een voorrecht dat ik weer kan zingen. Wat het me gaat brengen weet ik niet, maar dát het me wat gaat brengen is zeker.