Blog

05 maart 2019

Passie voor de passie ~ Geerten van Drongelen

Ik kan niet zeggen dat ik ben opgegroeid met Bach. Er was veel plaats voor muziek in onze familie, maar Bach was daar niet per se een onderdeel van. Ik zat samen met mijn broers op een jongenskoor in Engelse stijl en dat betekende dat Bach nauwelijks deel uitmaakte van het repertoire. Dat veranderde toen de plaatselijke COV mannen tekort kwam voor de traditionele uitvoering van de Matthäus Passion op Goede Vrijdag. Ik zong daar als tiener voor het eerst de Matthäus voor een volle kerk en sindsdien heeft het stuk me niet meer losgelaten.

Wat gebeurde er daarna?
Na die Goede Vrijdag, zo’n 15 jaar geleden, heb ik de Matthäus meerdere keren uitgevoerd. De uitvoering die voor het meeste plezier en grote indruk zorgde was in de Pieterskerk in Leiden in 2016. Als koor startten we daar verspreid door de kerk. Zodra de eerste noten van het openingskoor het ritme van een processie inzetten, kwamen de koorleden vanuit de schaduwen naar voren lopen. Het voelde alsof we als koor uit alle hoeken en gaten van de wereld kwamen om het publiek te wijzen op wat hier stond te gebeuren: het grote verhaal van het lijden van Jezus Christus en de verlossing van de wereld.

Waar zie je het meest naar uit?
Daarna komt het verhaal op gang en elke keer word ik weer verrast door de uiteenlopende emoties: angst, schuldbesef, vertwijfeling, vertrouwen. Het maakt een uitvoering van de Matthäus iedere keer weer tot een bijzonder moment waarin steeds weer nieuwe dingen naar voren komen door Bachs genialiteit. Ik weet niet wat er de komende lijdenstijd weer zal oplichten, welk akkoord, welke melodielijn, welke woorden, welke stilte. Maar dat er iets zal oplichten, is zeker.