Column

06 februari 2020

COLUMN | Armpje drukken

Eerste violist en concertmeester Marieke Booy neemt ons in haar maandelijkse column mee met wat haar zoal bezighoudt. Onderwerp deze week: Armpje drukken…

Laatst zag ik een bericht op Facebook langskomen waarin stond dat musici zelf zorgen voor een kloof tussen hen en het publiek wat niet zozeer een klassieke achtergrond heeft.  Interessante quote. Ook de reacties op dat bericht waren zeer divers. Niet kenners werden kortzichtig genoemd maar ook kwam de term onnodige interessantdoenerij voorbij.

Zelf kom ik uit een totaal niet muzikale omgeving. Niemand in mijn familie of nabije omgeving deed iets met muziek. Wel kreeg ik alle steun van mijn ouders toen ik begon met viool spelen en hebben ze er voor gezorgd dat ik alle mogelijke kansen kon pakken.

Hoe nou die kloof aanpakken? Bij het begin beginnen en input op het niveau van de persoon aanpassen denk ik. Dat kan op vele manieren. Onlangs speelden we de Schöpfung/Haydn met het Ars Musica Orkest en 2 koren. Bij beide concertdagen was een schoolklas uitgenodigd bij de repetitie. Kids mochten tussen het orkest in zitten en een stuk meezingen. Super mooi initiatief. Bij het concert zag ik ook nog veel kinderen, alhoewel mij dat best pittig lijkt om als tienjarige een heel oratorium uit te zitten. Momenteel zijn er nog veel meer mooie initiatieven om kinderen in aanraking met muziek te brengen.

Afgelopen week startte ik met 2 collega’s een leerorkestproject. Ik mag een uur vioolles geven op een kleine school in het buitengebied aan 6 kinderen.  Een van de jongens viel mij meteen op, groot, stevig en stoer. Hij gaf aan op de boerderij te helpen en ‘had niks met muziek’. Hij daagde mij meteen uit om armpje te drukken en ik daagde hem uit om eerst een normale toon uit de viool te halen en dan zouden we armpje drukken.

Aan het einde van de les werd de tafel klaar gezet en daar gingen we. Eerst met rechts, die won ik. Maar dat bleek zijn ‘slechte’ arm te zijn, dus nu met links. Na een pittige strijd won ik ook deze. Hij keek nu toch wat anders naar de viooljuf. “t Was superleuk juf, denk dat ik aan mijn ouders ga vragen of ik ook zo’n ding mag”. 😊