Blog

10 januari 2018

Tranen van geluk – het Requiem van Brahms ~Rosemary van de Velde

Ken je dat gevoel? Soms maak je iets mee dat je zó raakt, dat spontaan de tranen in je ogen schieten. Iets wat zoveel emoties oproept dat je er niet omheen kunt. Dat je niet anders kán dan dat gevoel te uiten. Het hoeft nog niet eens iets te zijn wat je zelf mee maakt. Soms heb je het ook al bij het bekijken van een mooi schilderij, het lezen van een ontroerend verhaal, misschien de slotscène van een mooie film…

Troost
Je kunt vast wel een voorbeeld bedenken: er gebeurt iets vreselijks en álles dreigt mis te gaan. Het verhaal lijkt nog maar één kant op te kunnen. Tot ineens dan tóch, uit heel onverwachte hoek, er hoop gloort. Een mogelijkheid ontstaat tot ontsnappen. Troost.  Stel je eens voor dat je zoiets zelf meemaakt. Een lach is in zo’n geval niet groot genoeg is om je gevoel te kunnen omvatten. De kans is groot dat zo’n moment je tot tranen van blijdschap roert.

Bron
Je bent er dan nog niet. Nee zeker niet. Maar soms kan troost zó groot zijn, zó krachtig en overtuigend, dat je er de volledige verzekering uit krijgt dat het goed komt. Omdat die bron waaruit je troost put zoveel groter is dan de problemen en alles wat je zelf niet meer overziet.

Tranen van geluk
Dat gevoel dat je dan hebt, dat je zó overspoeld wordt dat je lacht en huilt door elkaar heen. Tranen van geluk. Tranen om de schoonheid van iets, de kracht, de intensiteit, de waarheid… Nou, dát gevoel heb ik bij het zingen van het Requiem van Brahms.

Ik hoop dat jullie het allemaal mee komen maken.